رونالدو،سریع ترین فوتبالیست جهان

کریستیانو رونالدو، مهاجم رئال مادرید، به عنوان سریع ترین بازیکن فوتبال جهان شناخته شد.

مجله اشپیگل از کریستیانو رونالدو به عنوان سریع ترین بازیکن جهان نام برده است. این بازیکن بالاتر از آرین روین از بایرن مونیخ، تئو والکات از آرسنال و وین رونی از منچستریونایتد قرار می گیرد.

برپایه گزارش این نشریه آلمانی، سرعت رونالدو 33.6 کیلومتر در ساعت است و روین با 32.9 کیلومتر در ساعت در جایگاه دوم قرار می گیرد.

رابین فن پرسی، مهاجم مصدوم آرسنال، پنجمین بازیکن سریع جهان است. میانگین سرعت این بازیکن هلندی 32.1 کیلومتر در ساعت است.

طبق این گزارش كه در نشریه آلمانى اشپیگل منتشر شده است، ستاره پرتغالى رئال مادرید، به عنوان سریع ترین بازیكن دنیا شناخته شده كه مى تواند با كفشهاى فوتبالش و در حالى كه در میان مدافعان تیم حریف احاطه شده است با سرعتی معادل 33.6 كیلومتر بر ساعت بدود. 

این بررسى روى بازیكنان برترین تیم هاى قاره اروپا صورت گرفته و سریعترین لحظه حركت آنها با توپ در جریان دیدارها را مورد بررسى قرار داده است. 5 بازیكنى كه در فهرست رده بندى، بالاتر از سایرین قرار گرفته اند، همگى مهاجم هستند. در این میان كریستیانو رونالدوى پرتغالى موفق شده با پشت سرگذاشتن ركورد آرین روبن این عنوان را به خود اختصاص دهد.

این در حالى است كه آرین روبن در دوران نوجوانى اش، به ورزش دوومیدانى مشغول بوده و در مسابقات دوى 100 متر شركت مى كرده است.

همه قهرمانان در جام جهانی 2010

جام جهانی 2010 آفریقای جنوبی را می توان به نوعی سخت ترین دوره این مسابقات دانست. آمار و ارقام در این رابطه خیلی واضح و روشن هستند. همه تیمهایی که تاکنون در دوره های قبلی جامهای جهانی به مقام قهرمانی دست یافته اند، در آفریقای جنوبی حاضر خواهند بود.

به گزارش گل؛ از خطای هند آنری که در آخرین روز پلی اف مرحله مقدماتی، قهرمان جام جهانی 1998 را با خوش شانسی محض به آفریقای جنوبی برد تا آخرین بازی این مرحله که بازی برگشت پلی آف اروگوئه و کاستاریکا محسوب می شد، قصه جام 2010 آفریقای جنوبی با فراز و نشیبهای زیادی همراه بود.

اروگوئه که دو بار قهرمان جام جهانی شده، بعد از هشت سال غیبت به عنوان آخرین تیم صعود کننده این دوره به جامهای جهانی بازگشته است. این نهمین بار در نوزده دوره رقابتهای جام جهانی خواهد بود که همه تیمهای قهرمان دوره های قبل به طور همزمان به مرحله نهایی مسابقات صعود کرده اند.

هفت تیم تاکنون جام قهرمانی این رقابتها را بالای سر برده اند: برزیل، ایتالیا، آلمان، اروگوئه، آرژانتین، انگلیس و فرانسه. از جام جهانی 2002 کره و ژاپن تا امروز فرصتی رخ نداده بود که همه برندگان جامهای جهانی در مرحله نهایی این مسابقات حضور داشته باشند. با گذشت زمان، حضور همه تیمهای قهرمان در یک دوره جام جهانی اتفاق نادری تلقی می شود برای اینکه با افزایش دوره ها، قهرمانان جدیدی به فهرست اضافه می شوند.

مثلا فرانسه اولین و آخرین عنوان قهرمانی خود را در سال 1998 کسب کرد و آرژانتین در سال 1978 به اولین عنوان قهرمانی خود رسیده بود. قبل از برگزاری اولین دوره این رقابتها در قاره آسیا، تنها در سالهای 1950 ، 1954 ، 1962 ، 1966 ، 1970 ، 1986 و 1990 همه قهرمانان دوره های قبل در مرحله نهایی مسابقات هم حضور داشتند.

از این رو شاید جام جهانی 2010 برای ایتالیا قهرمان چهاردوره و آخرین دوره این رقابتها تا حدی بدیمن باشد. برای اینکه چهار بار قهرمانی آتزوری در این مسابقات، در سالهایی رخ داده که همه تیمهای قهرمان دوره های قبلی درآن دوره حضور نداشته اند.

اما برزیل در سه مورد از پنج دوره ای که قهرمان شده ، در سالهایی که همه تیمهای قهرمان تاریخ جامهای جهانی حضور داشته اند، به این عنوان رسیده است. نکته دیگر اینکه با حضور نیوزیلند و استرالیا، بعد از جام جهانی 1982 و 2006 این سومین دوره ای است که از همه قاره ها در جام جهانی نماینده ای حاضر شده است.

اسلواکی تنها تیمی است که در آفریقای جنوبی برای اولین بار در جام جهانی شرکت می کند. در سال 1950 هم مشابه این وضعیت تکرار شده بود. البته یک تفاوت بارز در این میان به چشم می خورد: درسال 1950 در برزیل سیزده تیم در مرحله نهایی جام جهانی حضور داشتند و الان این تعداد به 32 تیم رسیده است. ضمن اینکه در مقایسه با دوره قبلی مسابقات در آلمان که شش تیم تازه وارد در جام جهانی شرکت کرده بودند (اوکراین، انگولا، ساحل عاج، توگو، غنا و ترینیداد) حضور تنها یک تیم جدید در این دوره هم جالب توجه به نظر می رسد.

از 32 تیم حاضر در جام 2010 ، نوزده تیم به جام جهانی 2006 هم صعود کرده بودند. سیزده تیم دیگر بعد از یک یا چند دوره غیبت به این مسابقات قدم خواهند گذاشت. از جام جهانی کره و ژاپن تا جام جهانی آلمان هم این نسبت 13 به 32 بود. در فرانسه سال 98 تا کره و ژاپن سال 2002 نسبت 12 به 32 رقم خورد.

علاوه بر اسلواکی که برای اولین بار در جام جهانی حاضر است، تیمهای هندوراس و نیوزیلند (غایب از جام جهانی 1982 اسپانیا) الجزایر(غایب از مکزیک 1986 ) یونان(غایب از آمریکای 1994 ) بعداز یک دوره غیبت طولانی در این مسابقات حاضر خواهند بود.

در جدول تیمهایی که بیشترین حضور را داشته اند، برزیل در رتبه نخست قرار می گیرد. زرد پوشان با نوزده بار حضور در جامهای جهانی در همه دوره ها شرکت کرده اند. با توجه به اینکه جام جهانی 2014 هم در این سرزمین برگزار می شود، برزیل می تواند مکان نخست خود را در این جدول با بیست بار حضور در این رقابتها، مسجل و قطعی کند.

بعد از این تیم آلمان و ایتالیا با 17 بار حضور، آرژانتین با 15 بار حضور و مکزیک با 14 بار شرکت در جامهای جهانی قرارگرفته اند. یک نکته جالب دیگر اینکه با خطای هندی که آنری مرتکب شد و فرانسه را به جام جهانی 2010 برد، او این احتمال را برای خود بوجود آورد که اولین بازیکن تاریخ فوتبال فرانسه باشد که در چهاردوره این رقابتها شرکت کرده است.

10 راه آسان برای عادت کردن به ورزش

 

چرا ورزش کردن برای بعضی از ما سخت است و گاهی وقت‌ها حس و حال ورزش کردن نداریم؟ در صورتی که افراد بسیار دیگری را می‌بینیم که آنقدر علاقه‌مند به ورزش هستند...

واقعا چطور می‌شود یک نفر همان‌طور که عادت دارد غذا بخورد،حمام برود،سر یک ساعت خاصی از خواب بیدار شود و... عادت دارد که ورزش کند؟
ورزش کردن اصلا کار سختی نیست.فقط یک استارت و کمی انگیزه می‌خواهد.همه ما حتما بیش از یک بار ورزش کردیم مگر نه؟ اما چه کسانی عادت کردند که همیشه ورزش کنند؟ چه چیز باعث می‌شود برای ورزش کردن انگیزه داشته باشیم؟ چه عاملی پدربزرگ‌ها را به پارک می‌کشاند؟ چه عاملی از یک نفر یک ورزشکار می‌سازد؟
شاید پیش خودتان می‌گویید ما نمی‌خواهیم ورزشکار حرفه‌ای بشویم.درست است ما نمی‌خواهیم ورزشکار حرفه‌ای بشویم،فقط می‌خواهیم بدنی آماده داشته و در طول روز روحیه شاداب و بدنی سالم داشته باشیم.

بیشتر کسانی که به ورزش عادت کردند،این عوامل را انگیزه‌ای برای ورزش کردن می‌دانند:
آمادگی جسمانی،احساس خوب بودن،پر انرژی بودن،لذت بردن از ورزش،اولویت دادن به ورزش،خواب بهتر،احساس هوشیاری احساس آرامش،کنترل وزن.با هم این مقاله را بخوانیم.

شاید با رعایت این نکات ورزش کردن برای ما هم به صورت عادت دربیاید:
1) فهرستی از فعالیت‌های مورد علاقه‌تان تهیه کنید.به خاطر داشته باشید که هیچ قانونی وجود ندارد که حتما باید به ورزشگاه بروید یا وسیله‌های ورزشی گران بخرید حتی بدون هزینه کردن هم می‌توانید ورزش کنید.فقط کافی است کمی طرز تفکرمان را از ورزش کردن تغییر بدهیم.ورزش کردن،باشگاه رفتن و حرفه‌ای شدن نیست.هر گونه فعالیت جسمی مثل پیاده‌روی و دویدن،بلند کردن وزنه،بازی تنیس،دوچرخه‌سواری و انجام ورزش‌های هوازی برای ما مفید است.

2) با یک دوست و همراه به ورزش بروید.جنبه‌های اجتماعی ورزش بسیار مهم است. وقتی با یک دوست و همراه برای ورزش می‌رویم انگیزه‌مان برای پیاده‌روی،ورزش‌های کششی و نرمش بیشتر می‌شود و حتی روحیه‌مان شادتر می‌شود و بیشتر از این کار لذت می‌بریم.در تنهایی ممکن است تنبلی کنیم ولی اگر با دوستی قرار داشته باشیم سر یک ساعت ورزش کنیم، کم‌کم به ورزش کردن عادت می‌کنیم.

3) ورزش را در اولویت کارهایمان قرار دهیم.بیایید خودمان را عادت بدهیم که ورزش کردن را هم مانند بسیاری از کارهایی که در طول روز باید انجام بدهیم برای مثال سرکار رفتن،غذا پختن و مسواک زدن و... جزو کارهای روزمره بر خود لازم بدانیم، نه اینکه هر وقت شد و دیگر کاری نداشتیم حالا کمی منت سر خودمان بگذاریم و برویم قدم بزنیم.بعد از اینکه توانستیم به آن عادت کنیم کم‌کم سعی کنیم که ورزش را در اولویت کارهایی که باید انجام بدهیم،بگذاریم پس بلافاصله بعد از بیدار شدن و مسواک زدن، حداقل 10 دقیقه ورزش کنیم.

4) صبح‌ها بیشتر ورزش کنیم.بهترین زمان برای انجام ورزش صبح‌ها است بنابراین برنامه‌های خود را طوری تنظیم کنیم که برای انجام ورزش هنگام صبح زمان داشته باشیم. ورزش کنیم، دوش بگیریم و با انرژی به سرکارمان برویم.

5) ورزش از خانه تا محل کار:اگر صبح‌ها زمان ورزش کردن را نداریم،سعی کنیم بخشی از مسافت میان خانه تا محل کارمان را پیاده‌روی کنیم.اگر با ماشین به سر کار می‌رویم وسیله خود را دورتر از محل کار پارک کنیم و حتی چند قدمی هم که شده پیاده‌روی کنیم.اگر اتوبوس سواریم،یک یا دو ایستگاه جلوتر از ایستگاه اصلی پیاده شویم و کمی تا محل کار قدم بزنیم.کافی است کمی و شاید 10 دقیقه زودتر از منزل بیرون بیاییم حتی اگر صبح‌ها زمان این کارها را هم نداشتیم، بعد از کار بلافاصله به خانه نرویم و حداقل مدتی را پیاده‌روی کنیم.

6) ورزش کنیم حتی اگر خیلی خسته هستیم.مطمئن باشید حتی اگر احساس خستگی هم دارید چنانچه ورزش کنید و نفس عمیق بکشید اکسیژن بیشتری به بدن می‌رسد و هم خستگی‌تان در می‌رود و هم احساس شادابی خواهید داشت.

7) در مورد فعالیت خود بنویسیم.کاغذی برداریم و مواردی که برایمان مهم است را یادداشت کنیم.هر اندازه که ورزش کردیم،یادداشت کنیم.
چه مقدار قدم زدیم یا دویدیم و دوچرخه‌سواری کردیم؟ این کار باعث می‌شود هر روز مقدار آن را با هم مقایسه کنیم و روز به روز مدت زمان بیشتری را به ورزش اختصاص دهیم.

8) از پیشرفت خود مطلع باشیم.جالب است اگر بفهمیم که پیشرفت کرده‌ایم.تغییرات ناشی از ورزش در زندگی خود را یادداشت کنیم و ببینیم تاثیر ورزش در ما تا چه حد بوده است؟ برای مثال موجب خواب بهتر ما شده است؟ بهتر می‌توانیم فکر کنیم و تصمیم بگیریم؟ یا نه؟ انرژی بیشتری داریم؟ آمادگی بدنی ما بیشتر شده؟ روحیه‌مان چقدر تغییر کرده یا از افسردگی درآمده‌ایم؟ پزشک برای کاهش چربی و فشارخون،چقدر تشویق‌مان کرده؟

9) به خودمان جایزه بدهیم!آیا تا به حال کاری کردیم که خوشحال‌مان کند و بعد به خاطر آن به خودمان جایزه بدهیم؟ خیلی لذت‌بخش است که آدم کاری بکند که خودش از خودش راضی باشد بنابراین می‌توانیم بعد از مدتی که به ورزش کردن عادت کردیم چیزی را که دوست داریم به خود هدیه بدهیم.

10) ورزشی را انتخاب کنیم که از انجام آن لذت می‌بریم و تکرار آن برای ما قابل اجرا و عملی باشد:همه ما باید سعی کنیم به ورزش کردن عادت کنیم و یاد بگیریم که ورزش کردن هم مثل مسواک زدن،غذا خوردن و مدرسه رفتن،قسمتی از وقت روزانه ما را به خود اختصاص بدهد.پس باید ورزشی را که دوست داریم و از آن لذت می‌بریم انتخاب کنیم،می‌توانیم دوچرخه‌سورای را انتخاب کنیم.برخی افراد به اشتباه فقط یک نوع ورزش خاص را انتخاب می‌کنند و مدتی هم به انجام آن می‌پردازند برای مثال اسکی،گلف،تنیس،شنا... ولی پس از مدتی به علت تغییر فصل سال،هزینه زیاد تهیه لوازم ورزشی و راه دور منزل تا سالن ورزشی مجبور می‌شوند آن ورزش را ترک کنند و به فراموشی بسپرند.پس سعی کنیم ورزشی را انتخاب کنیم که به راحتی قادریم آن را انجام بدهیم تا برایمان دردسر ایجاد نکند.